Zorgvuldig berekenen zijn ogen de overgebleven ruimte met de andere auto's. Dejan Stefanovic (27) neemt geen enkel risico bij het inparkeren van zijn glimmende, zilvergrijze Porsche Carrera. Met kaarsrechte, zelfverzekerde tred loopt de Joegoslaaf over de parkeerplaats naar het hotel West-End bij Papendal. In het achterhoofd doemt een zinnetje van Vitesse-trainer Mike Snoei op. "Het zegt veel over een speler in wat voor auto hij rijdt". Aan de hand van die theorie, Stefanovic' voorkomen -vlot geknipt gitzwart haar, chique blauwgroen shirt met wijde v-hals, onontkoombare parfumwalm, dure gouden ketting en gladgeschoren van zijn neus tot minimaal de inham van zijn shirt - én de stappersreputatie van de Vitesse-selectie, plaatsen we Stefanovic in de categorie playboy.

Als we aan tafel zitten, kan die conclusie na enkele minuten de prullenbak in. Eerst vraagt de Joegoslaaf beleefd of we het interview alsjeblieft in het Engels kunnen doen. Daarna praat hij, de blikken schuchter ontwijkend, trots over zijn dochtertje Jenny ('ze spreekt al bijna drie talen'), zijn vrouw (een voormalige topballerina), die 'altijd op de eerste plaats komt'. Uitgaan doet Stefanovic zelden. En als hij gaat, dan het liefst met vrouw en kind. Oh ja, er zijn nog meer kleintjes op komst. "Ik wil nog drie of vier dochters. M'n vrouw en ik are working on it". Na die opmerking zien we eindelijk iets van zijn playboylach. Dan weer, bijna verontschuldigend: "Ik ben gewoon een familieman. De kwaliteit van het leven is voor mij: met een groot gezin in een mooi, rustig land wonen"

Dat land heet nu, misschien zelfs voor altijd, Nederland. Stefanovic hoopt over twee jaar een Nederlands paspoort te krijgen. Want: "Vanaf de allereerste dag dat ik hier, drie jaar geleden, kwam, heb ik het naar mijn zin. Zelfs toen ik in het begin niet zo best draaide bij Vitesse. Het is hier lekker rustig, alles dicht bij elkaar. Als voetballer word je niet zo geleefd. Geen hectiek, geen dertig trainingskampen per jaar. Je kunt hier thuis slapen voor een wedstrijd. Dat vind ik belangrijk. "Nadelen? Soms moet ik wel lang wachten voor de stoplichten, haha. In Joegoslavië heb je in het verkeer geen regels. En misschien zijn de mensen hier wat minder warm dan in de Balkan. Maar ik heb het liever wat kouder dan dat mijn gezin gevaar loopt, zoals in Joegoslavië , of dat ik te maken heb met de hectiek en druk die Spanje en Italië met zich meebrengen".

Dus toen Barcelona en Inter Milan zich deze zomer meldden, was je niet geinteresseerd?

"Spanje trekt me niet zo, maar Barcelona is voor mij altijd iets bijzonders geweest. Daar had ik wel trek in. Helemaal toen ik hoorde dat Louis van Gaal persoonlijk contact had opgenomen met Vitesse. Hij wilde me hebben als Frank de Boer weg zou gaan. Ben ik trost op. Ik ga niet graag naar een club waar een trainer me niet kent. Zoals Inter, dat me wilde hebben als eerste stand-in voor hun twee verdedigers. Maar toen De Boer bijtekende, heb ik Barcelona uit mijn hoofd gezet. Geeft niet, ik zit goed bij Vitesse. Ik denk dat ik andere voorwaarden aan een club stel dan de meeste andere spelers. Die kijken vooral naar hun salaris. Voor mij is de kwaliteit van het leven belangrijk en dus het land waarin ik speel. Als een Duitse club mijn salaris zou verdriedubbelen en een dikke transferprijs wil neerleggen ga ik nog niet. Ook al zou Vitesse het wél willen. Waar ik speel, is en blijft mijn beslissing. En ik hou er niet van om, om de haverklap van club te veranderen. Laat mij maar vier vijf jaar bij dezelfde club blijven".

Dus ook PSV en Ajax hadden geen kans?

"Ach, zover is het niet eens gekomen. De interesse van Ajax heb ik alleen via de pers vernomen. Met Ronald Koeman had ik een perfecte band, ik heb gehoord dat hij me alleen wilde als Cristian Chivu weg zou gaan. PSV heeft zich bij mijn manager gemeld. Zij wilden me als eventuele vervanger van Kevin Hofland".

Goh, altijd tweede keus, lijkt het wel.

"Ja dat is de story of my summer, haha. Ik ben met mijn familie op vakantie naar Florida gegaan. Natuurlijk heb ik al die verhalen wel gehoord., maar aan het einde van de rit werd er niets concreet. Nou ja, geen probleem. Ik ga gewoon door bij Vitesse en ga nòg meer trainen"

Nog meer trainen? Hoezo?

"Vorig jaar was mijn beste tot nu toe, maar dat telt voor mij al niet meer. Ik wil nog veel beter worden. Dat kan alleen door trainen. Ik hou van trainen. We krijgen hier veertig dagen vakantie, maar zelf neem ik maar vijf of zes dagen vrij, de andere dagen train ik door. Florida is daarvoor ideaal. Mijn dochter kan naar Disneyland en ikzelf naar de gym"

Is dat de stijl van het befaamde Rode Ster Belgrado, waar je vijf jaar hebt gespeeld, of is dat de Stefanovic stijl?

"Bij Roda Ster heb ik het inderdaad zo meegekregen. In de zomer hadden we maar tien dagen vrij. Dat aantal houd ik in ere. Soms heb ik er geen zin in, maar voetbal is mijn job. Ik zou het prima vinden als de trainer zou zeggen dat we maar tien vakantiedagen per jaar krijgen"

Oerdegelijk. Voor risico's moet je niet bij hem zijn. Behalve als hij op het veld staat. "Dan speel ik met mijn hart. Als ik een duel in aanga, denk ik nooit dat ik daarbij een schop in mijn gezicht zou kunnen krijgen. Ik zal nooit mijn been terugtrekken.Ga er keihard in. Altijd. Daardoor raak ik bij een duel nooit geblesseerd. Anderen wel. In een ploeg heb je namelijk altijd vijf of zes spelers die spelen tot de dood en vijf of zes die het rustiger aan doen. Die laatsten krijgen de schoppen".

Stoor je je daaraan?

"Nee, iedereen heeft zijn stijl. Waar ik me wel aan irriteer , is dat veel jonge spelers na twee of drie goede wedstrijden denken dat ze God zijn. Ze willen meteen een goede auto, gaan uit, drinken veel. Daar zeg ik dan wel eens wat van. Vorig jaar heb ik dat hier een paar keer moeten doen. Ik vind namelijk dat je pas na twee of drie goede seizoenen een goede speler bent. En dan pas die Porsche mag kopen, haha. Toen ik achttien jaar was en bij Roda ster speelde, was dat anders. Er was geen tijd om naast je schoenen te lopen, want we trainden drie keer per dag, plus een trimloop! Ik mocht meetrainen met grote sterren als Savicevic, Prosinecki, Pancev en Mihajlovic. Die dwongen veel respect af, want zij hadden in 1991 de Europacup 1 gewonnen."

"Dat was een van de mooiste dagen in mijn leven. Rode Ster had echt een geweldig team. Jammer dat juist toen de oorlog begon. Stap voor stap is die ploeg kapot gegaan. Niemand wilde nog in Belgrado blijven. Zelfs de achtien-, negentien-jarigen gingen naar het buitenland. Rode Ster had het geld hard nodig. Helaas, want wie weet had ik me in dat sterrenteam kunnen spelen en een grote prijs gewonnen."

"In 1995 ben ik zelf verkocht. Sheffield Wednesday legde 2,5 miljoen pond neer en Rode Ster pakte dat geld met beide handen aan. Ik was er niet rouwig om, want de politieke situatie werd alleen maar erger in Belgrado. Ik zou ook nooit meer terug willen. Het blijft er gevaarlijk. Er kan zomaar iemand met een pistool een restaurant binnenlopen. Ik zeg altijd: 'You'll never know what happens in Belgrado'. Het kan er vijf maanden rustig zijn en dan kan er opeens weer twee jaar oorlog woeden. Want wat je uit de pers verneemt, hoef niet altijd waar te zijn."

"Mijn familie mis ik. Natuurlijk. Maar dat ben ik gewend. Al vanaf mijn vijftiende ben ik het huis uit, omdat ik bij Rode Ster, dat driehonderd kilometer verderop lag, wilde spelen. Mijn vader stimuleerde me enorm om voetballer te worden. Toch was het een moeilijke beslissing voor hem om mij naar Belgrado te laten gaan. De oorlog stond op het punt van uitbreken en in Belgrado barst het van de criminelen. Maar ik wilde zo graag, dat hij me toch toestemming gaf."

"Hij heeft destijds vaak naar me gekeken. In het buitenland ging dat moeilijker vanwege alle rompslomp, met visa en dergelijke. Twee jaar geleden zou hij eindelijk een keer naar een wedstrijd van Vitesse komen. Maar op de ambassade op weg hiernaartoe overleed mijn vader aan een hersenbloeding. Hij was kerngezond, nooit ziek en pas 54 jaar. Sinds die tijd weet ik dat niets zeker is in het leven. Daarom ben ik zo op mijn gezin gesteld. Ze kunnen elk moment weg zijn. Na mijn vaders dood ben ik nog harder gaan trainen. Geen idee waarom, het was iets dat van binnen kwam".

Is het toevallig dat toen net jouw doorbraak bij Vitesse volgde?

"Weet ik niet. Misschien word ik van bovenaf geholpen. Maar ik denk ook dat het van de persoon afhangt. Sommigen zullen na zo'n gebeurtenis twee of drie jaar in de put zitten. Ik wilde de naam van de familie hooghouden, mezelf bewijzen. Dat wilde ik altijd. Dit seizoen start ik alsof ik nieuw ben bij Vitesse. Ik heb vorig seizoen misschien veel krediet opgebouwd, maar daar hou ik niet van. I'm not for credit. Als ik nu twee keer slecht speel, stap ik op de trainer af en zeg ik: 'zet me maar op de bank."

Wacht nou eens even. Je bent hier verkozen tot speler van het jaar, Inter en Barcelona hadden interesse, Snoei heeft je tot aanvoerder gebombardeerd en Koeman vind je de beste mandekker van het land.

"Oké, de concurrentie was ik graag aangegaan. Maar...... Italië trekt me gewoon niet. Ik houd van Nederland en van Vitesse. Ik sluit zelf niet uit dat ik hier nog tot mijn 33ste speel. Na drie jaar ben ik echt deel van de club gaan uitmaken. Ik ken iedereen die hier werkt, heb met iedereen een goede band. Er zijn weinig clubs waar ik Vitesse voor zou verlaten."

Maar één ervan is Barcelona.

"Barcelona is iets anders. Dat is altijd mijn favoriet geweest. In mijn ogen is het de grootste club van Europa. In dat prachtige shirt spelen, onder Van Gaal, is een droom. Maar misschien is het beter dat het deze zomer niet is rondgekomen. Het geeft me nog meer motivatie om te presteren. Zodat ze volgend jaar echt niet om me heen kunnen."

Het zit erop Stefanovic vraagt hoe laat het is. Van het antwoord schrikt hij. "Aai, m'n vrouw moet over vijf minuten bij de kapper zijn." Hij lacht. "kijk, dààrom heb ik die Porsche gekocht."

Bron: Sportweek 17-07-2002

Home Top 

Vitesse